منقول است كه : « وَقَدْ سَمِعَ عَلَيهِ السّلامُ رَجُلًا مِنَ الْحَروُريَّةِ يَتَهَجَّدُ وَ يَقْرأُ فَقالَ : نَوْمٌ عَلى يَقينٍ خَيرٌ مِن صَلاة فى شَكًّ » . « 1 » « امام - عليه السلام - شنيد كه مردى از حروريَّه ( خوارج نهروان كه اجتماع آنان براى مخالفت با اميرالمؤمنين در صحراى حَروَراء نزديك كوفه بوده است ) نماز شب مىگذارد و قرآن مىخواند ، پس آن حضرت ( دربارهء سود نداشتن عبادت ، بىشناسايى امام زمان ) فرمود : خوابى كه با يقين و باور ( به امام زمان و خليفهء بر حق ) باشد بهتر است از نمازگزاردن با شك و ترديد ( زيرا مبدأ تعليم عبادات و كيفيّت و چگونگى آنها و يكى از اركان دين امام وقت است و كسى كه در او ترديد داشته باشد نمازگزاردن و قرآن خواندنش درست نيست ) » . و اما نكتهء اين كه امام حسين - عليه السلام - عرض مىكند : « خدايا ! يقين را در قلب من قرار بده » با اينكه معلوم است مكان يقين ، قلب و غيب باطن انسان است ، شايد منظور حضرت اين باشد كه از آنها نباشم كه به زبان ادّعاى يقين كنم ولى در قلبم يقين نداشته باشم و مصداق اين آيه باشم : « وَيَقُولُونَ بِالْسِنَتِهِمْ ما لَيسَ فى قُلُوبِهِم » چون در مقام ادّعا بسيارى خود را صاحب اين صفات

--> ( 1 ) - نهج البلاغهء فيض ، حكمت 93 ، ص 1130 .